Διαβάζω πάλι στον καθρέφτη μικρές χαραματιές,
συνηθισμένες ιστορίες.
Ό,τι φυκάκισα πίσω απ'τα μάτια μου
κι αυτά που τόλμησα να δω -και με χαράκωσαν-
κόντρα στο φως και στον αέρα.
Σκουπίζω γύρω απ'το στόμα μου γραμμές-
τα λόγια που με μπούκωσαν και τα χαμόγελα που βιάστηκα.
Δε σβήνουν.
Γίνομαι αυτό που πάντα ήμουν.
Πολύ παιδί για να σωθώ
μεγάλη για να ζήσω.
Σύντροφοι δαίμονες και φαντάσματα με διώχνουνε,
χώρο κερδίζουν.
Φόβοι κι ελπίδες που φιλοξενώ
κλέβουνε τη ζωή μου.

