garlands

Alice in wonderland

2010-03-21T21:24:00.012+02:00

στο καμαρίνι

2010-03-14T21:51:00.005+02:00

και τότε εκείνη ρώτησε:
Μια ζωή μόνο;
μου δίνεις τόσες φορεσιές, μπογιές και χρώματα
και Μια μόνο ταυτότητα;
μη νοιάζεσαι, εκείνος αποκρίθηκε,
Μια μάσκα για κάθε Έρωτα σου δίνω
και μια Ζωή για κάθε σου Παράσταση

γατάνθρωπος

2010-03-14T17:28:00.005+02:00

...γατί -νομίζεις αίλουρος-
μα καταλήγεις πάντα σε αγκαλιές και χάδια...

συνηθισμένες ιστορίες

2008-09-02T01:19:00.005+03:00

Διαβάζω πάλι στον καθρέφτη μικρές χαραματιές,
συνηθισμένες ιστορίες.
Ό,τι φυλάκισα πίσω απ'τα μάτια μου
κι αυτά που τόλμησα να δω -και με χαράκωσαν-
κόντρα στο φως και στον αέρα.
Σκουπίζω γύρω απ'το στόμα μου γραμμές-
τα λόγια που με μπούκωσαν και τα χαμόγελα που βιάστηκα.
Δε σβήνουν.
Γίνομαι αυτό που πάντα ήμουν.
Πολύ παιδί για να σωθώ
μεγάλη για να ζήσω.
Σύντροφοι δαίμονες και φαντάσματα με διώχνουνε,
χώρο κερδίζουν.
Φόβοι κι ελπίδες που φιλοξενώ
κλέβουνε τη ζωή μου.

tracks

2008-08-17T15:25:00.003+03:00

Στο μανουάλι των χαμένων κι άυπνων ψυχών
πολλά τσιγάρα άναψα αυτό το βράδυ.
Αναρωτιέμαι αν κάπου υπήρχε κάποιος άγγελος για μας.
Ίσως κι αυτός ν'αναρωτιέται.
Πίσω από τζάμια και παράθυρα κλειστά.
Μόνος κι άγρυπνος νύχτες ατέλειωτες να καίει το χρόνο του,
να χάνει τον καιρό του.
Ίδιες συνήθειες, ίδια αντανακλαστικά.
Άνθρωποι σαν εμάς που ζούνε στις σκιές και στο σκοτάδι,
σινιάλα φάρου θ'ανταλλάζουνε
κι ανάμεσά τους θάλασσα μαύρη και πηχτή.
Τροχειές παράλληλες, στον ίδιο δίσκο χαραγμένες αυλακιές,
ποτέ δε θα συναντηθούνε.

Κρυφτό.

2008-08-12T17:01:00.011+03:00

Τον παρατηρούσα από μακριά.
Πώς έμοιαζε με τα ίδια φτηνά ρούχα τόσο στατικός τόσο ανίκητος στο χρόνο.
Ίδιες κινήσεις κάθε βράδυ. Μια αργή γουλιά αλκοόλ και μια δυνατή τζούρα καπνό.
Πίσω απ'το παράθυρο. Κι ύστερα με τα πόδια ριγμένα ρέμπελα πάνω στο γραφείο δίπλα στα σκορπισμένα χαρτιά. Ώρες στο σκοτάδι αγρίμι κρυμμένο. Τα ζώα, κάπου είχα διαβάσει, δεν αλλάζουν συνήθειες.
Μήπως εγώ ήμουν καλύτερη, καθηλωμένη σ'αυτό το φτηνό ξενοδοχείο ξόδευα νύχτες ολόκληρες ξεχασμένη σ'αυτό το μοναχικό παιχνίδι.
Σχεδόν μέτραγα τις ανάσες του, μύριζα το ποτό του και μερικές φορές αφηρημένη άναβα δεύτερο τσιγάρο όταν άναβε κι αυτός.

trouble is my business

2008-08-11T12:53:00.004+03:00

Κάτι κουνήθηκε στις γρύλλιες του δευτέρου ορόφου στο παλιό κτίριο δίπλα στις αποθήκες. Καθώς αναβόσβησε η διπλανή ταμπέλα του όχι και τόσο καθώς πρέπει ξενοδοχείου μια φιγούρα φάνηκε πλάι στην καύτρα ενός τσιγάρου πίσω απ'το παράθυρο.
Mr. Marlowe is back..

Moby Natural Blues

2008-03-16T18:32:00.001+02:00

Γιατί γίνεσαι cartoon ανίκητο
ξεκινάς για ταξίδι σε χώρες φανταστικές
βλέπεις πλάσματα αόρατα και σκοτεινά
κι ενώ θα πρεπε να χαίρεσαι ...
εσύ γρυλίζεις σα πονεμένος σκύλος στο φεγγάρι

Portishead - All mine

2008-03-16T18:19:00.001+02:00

Γιατί γίνεσαι παιδί
στο κέντρο μιας σκηνής
με το καλό σου φουστάνι
αμήχανη κι ανέκφραση
μόνο τα λόγια στριγγλιές
και τα θέλεις ΟΛΑ
ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ

ο άνθρωπος- babushka

2008-03-11T01:05:00.002+02:00

Ερωτεύτηκε έναν άντρα,
που ήταν ένα παιδί,
που ήταν ένα φοβισμένο ζώο,
που ήταν ένα όνειρο,
που κάποτε είχε δει αυτή.

Ζουν ανάμεσά μας..

2008-03-09T13:42:00.003+02:00

Ζεστός Βορράς (illustrations gerda raidt)

2008-03-08T14:59:00.004+02:00

Το παιχνίδι των σκιών

2008-03-07T20:51:00.004+02:00

Τα μάτια ζάρωνε στο φως κι έβλεπε σχήματα
σκιές ακολουθούσε
Υγρό Σκοτάδι.
Ποιος ήχος και ποιο σώμα τόσο βαριά σιωπή;
Κι αυτή η σκιά αλλιώτικη πελώρια ανταριασμένη
ερχόταν από πόλεμο, για μάχη ετοιμαζόταν πάλι.
Αιώνες πάλης σύννεφα σκόνης και σκουριάς.
Χάμω σερνόταν το κορμί μισό
στον ίλιγγό της μαγεμένο.

Άνοιξη

2008-03-06T13:42:00.006+02:00

Χτύπα στα σκοτεινά τα τέρατα ρυθμούς
χόρεψε στο θυμό σου
δώσε στη μάσκα πρόσωπο
ένταση στη κραυγή
σώμα στο δαίμονά σου
στα πιο κρυφά πηγάδια σου τάισε τα θεριά σου
και σήκω
ξύπνα από το χειμώνα σου
κλέψε την άνοιξή σου.

...τόσο κοντά

2007-12-10T20:19:00.000+02:00

Άτια περήφανα, πολεμικά, στη κούρσα του θριάμβου μεθυσμένα,
ξεζεύτηκαν το άρμα τους, λυθήκαν τα λουριά τους, ξεστρατίσαν.
Άλογη αδρεναλίνη- χάθηκαν.
Τυφλά, αποτρελαμένα σε χίλιες διαδρομές,
από τη νίκη τους την ίδια προδομένα- κατασπαράχτηκαν.
Όρια χαράξανε με τις οπλές τους, τείχος υψώσανε για να σωθούν.
Στη θύμηση του πόνου απ'τα παλιά τους χαλινάρια είδαν τη φυλακή τους,
το αίμα ξύπνησε και οι πληγές ανοίξαν.
Γκρέμισαν πέτρες, σύρματα και κουρασμένα πια, τη δύναμή τους αρνηθήκαν.
Θνητά ήταν και έπεσαν.

τόσο μακριά...

2007-11-30T20:09:00.000+02:00

cartoon

2007-11-27T20:12:00.000+02:00

Στρογγυλεμένες όλες οι αιχμηρές γωνίες.

Χέρια απλωμένα αγκαλιές

σε μαλακά σεντόνια.

Τα κρεμασμένα ρούχα

ήταν τα πρώτα σου φαντάσματα.

Χρώμα το αίμα στις πληγές και όχι πόνος.

Οι πόρτες μυστικά περάσματα

τα νούμερα εικόνες

οι λέξεις ξόρκια

η νύχτα όνειρα κι η μέρα όνειρα

κι ο χρόνος άλλαζε κάθε φορά που ρώταγες τι μέρα είναι.

επιτραπέζιο παιχνίδι

2007-11-23T00:34:00.000+02:00

Στήσε το παιχνίδι κάτω.

Ένα πιόνι ο ήρωας - να τρέχει γρήγορα, να φτάνει τον εχθρό.

'Ενα πιόνι το παιδάκι - με τα μεγάλα του τα μάτια ίσια να βλέπει στην καρδιά με θάρρος, τον κίνδυνο να μη λογάει.

Και τέλος, η γυναίκα - λάγνα να παίζει τον αντίπαλο, να τον στοχεύει την ίδια ώρα που χαμογελά.

Τα ζάρια στρίβουν, η τύχη παίζει τώρα.

Και τώρα τρέχα, τρέχα τα πιόνια σου!

Άνοιξε τη σωστή πόρτα - τη σωστή πόρτα!

Κρύψου - σταμάτα - χάσε τη σειρά!

Έχασες.

Πεσμένο το παιδάκι, κάτω η γυναίκα κι ο ήρωας κάτω -ούτε αυτός δε γλύτωσε.

Καταστροφή -χαθήκαν όλα.

Ούτε ο καιρός βοήθησε, ούτε τα πιόνια σου ήταν αρκετά.

Κι αφού χαμένα όλα και νεκρά ποιανού ανάσα ακούγεται ποιανού καρδιά;

Εσύ είσαι.

Πιο ψηλά.

Δεν είσαι το παιχνίδι σου.

Νανούρισμα

2007-11-22T23:05:00.000+02:00

Lime δρομάκια στριφογυριστά,
γλάσο στρωμένες σοκολάτα γυαλιστερές λεωφόροι -τη μέρα τρέχεις.

Τάρτες ροδάκινο σπιτάκια

κι έξω μικρά φαντάσματα ντυμένα σαντιγί

σε φραουλένιους κήπους παίζουν με τις σκιές τους -κρυφοκοιτάζεις.

Κούνιες πλεγμένες γιασεμί και νυχτολούλουδο -τα βράδια αιωρείσαι στους γκρεμούς σου.

Μικρό ζαχαρωτό μου..

noir

2007-11-15T01:45:00.001+02:00

Ξεχάστηκες στον καθρέφτη σου λίγο παραπάνω και το δικό σου το σκοτάδι σε ρούφηξε.
Θέλησες ν'αγγίξεις το δέρμα σου, να γευτείς το φιλί σου - αμαρτία.
Πήγες γυρεύοντας για το χαμό σου, το είδωλό σου έσπασες μαζί με σένα.
Πώς θα ξαναμοιράσεις τώρα τα κομμάτια σου;
Άσε τη σάρκα χάμω και ντύσου το γυαλί.
Αόρατος και διάφανος για την επόμενη φορά ετοιμάσου - στην αντανάκλασή σου ίσως κάποιος άλλος θα χαθεί..

μολυσμένη

2007-11-09T23:43:00.000+02:00

Γύρισε πίσω της- κανείς.
Σκιές. Φίλοι δικοί της, συγγενείς, θίασος μικρός όλα της τα φαντάσματα.
Πίσω απ'την πλάτη της αυτοί ανοίγανε πληγές, αυτοί και τις φροντίζαν.
Την τρώγανε σιγά-σιγά, το σώμα της αλλάζαν.
Τραύματα, ακρωτηριασμοί, μικρές απώλειες, καινούρια μέλη φύτρωναν, πλοκάμια κι απολήξεις, πολεμικά εξαρτήματα, μεταλλαγμένες πανοπλίες.
Το αίμα έπηζε ξανά, γινόταν δυνατή, ατσάλινη, ξένη κι αγνώριστη, ένα με τα φαντάσματά της..

σωτήρια ναυάγια

2007-11-09T22:46:00.000+02:00

Δυο χώρες, δυο στεριές, "Πίστη" και "Φόβος".

Στη μέση θάλασσα, υγρά ενδεχόμενα και όνειρα πλωτά έσκαβαν τις ακτές τους.

Στην ίδια ρότα καπετάνιοι, χρόνια στην ίδια διαδρομή, στον ήλιο και στη θάλασσα αποτρελαμένοι και κόντρα στον καιρό σέρναν τα καραβάκια τους, τα "μήπως" και τα "ίσως"τους, πέρα και δώθε χωρίς σταματημό, για πάντα ναυλωμένοι.

Κι έτσι στα ξαφνικά, στη μέση της αντάρας, στη δίνη του πελάγου, πέτρωσαν τα όνειρα, τεντώσανε τα κύματα σεντόνια.

Τα "μήπως" και τα "ίσως" καραβάκια ακίνητα καρφώθηκαν, μικρά ναυάγια χωρίς προορισμό.

"Πίστη" και "Φόβος" στη λάβα και στον πάγο τους λιωμένα, θεμέλια σαθρά γκρεμίστηκαν.

Πνιγμένα όνειρα αναστήθηκαν και άυλες φαντασιώσεις βγήκανε στη στεριά στο φως.

Άγγελος

2007-11-09T00:02:00.000+02:00

Της άρεσε να πληρώνει αρρώστιες, φάρμακα, τσιγάρα και ποτά κι αγάπες.
Χωρίς λεφτά δεν έπαιζε φτηνά αισθήματα και τζάμπα εξαρτήσεις.
Αφεντικό κι αερικό, τη φύση την λειψή του ανθρώπου αρνήθηκε..

ήλιος - σελήνη, έρωτας και ψυχή.

2007-11-08T22:43:00.000+02:00

Το φεγγάρι, το πιο λαμπερό στο στερέωμα τη νύχτα -μονάχο.
Γεμίζει κι αδειάζει -πάντα ο ίδιος κύκλος. Η νύχτα του έτυχε τι να φωτίσει; κι από πού να πάρει φως;
Τη μοναξιά του ερωτεύτηκε.
Ο ήλιος μακριά, ποτέ ταυτόχρονα.
Δυνατός, περήφανος, ματαιόδοξος ποτέ δεν κατάλαβε την έξη του.
Το φεγγάρι, χαμένο στο σκοτάδι, άρρωστο, χλωμό, στην πλάνη της μοναξιάς του έσβηνε.

Χωρίς χέρια

2007-11-08T22:22:00.001+02:00

Τι να τα κάνει τα χέρια της; δεν είχε τίποτα ποτέ δικό της.

Η ίδια τα ξερίζωσε, έτσι, για να θυμάται, να μη ξεχνά τα όριά της.